Manoj Gaikwad

मांगानो सावधान धोक्याची घंटा तुम्हचा व्यवहार,तुम्हचे काम चोरी झालाय आणि चोरी होतोय. तुम्ही गावोगावी जाऊन वाजवुन खायायच काम चोरी होतोय.जे काम तुम्हच्या खिश्यात चार पैसे पाडत होत ते पळतय.तुम्हचच काय सार्याच जातीची कामे चोरी झालेत. चांभाराच चप्पल शिवन, कुभाराच मडके बनवन, गवड्याच घर बांधन,न्हाव्याच केस कापन सारच.आता कोनीही कोनतही काम करतय. जेव्हा पासुन या देशात बाबासाहेब जन्माला आले तेव्हा पासुन सारच बदलय.जाती नुसार काम बंद झालेत. तुम्हालाही माहीत आहे सद्या मोठ्या मोठ्या बॅन्ड पार्ट्या ह्या मोठ्या लोकांनच्या आहेत म्हणजे परजातीयाच्या ते एक्या कार्यक्रमात ८०ते ९०हजार कमवतात. आजच्या घडीचा विचार केला तर जास्तीत जास्त मांगाच्या घरी बॅन्ड बाजा आहे .खरतर सार्याच्याच घरी.आणि ज्याच्या घरी बॅन्ड नाही तिथला वाजवनारा असतोच.आपल्या छोट्या छोट्या पार्ट्या आहेत जे जास्तीत जास्त १५ ते २० हजार कमवतात.आता त्यातल प्रत्येकाला कीती येत तुम्हाला माहीतच आहे.कोनाला सुपारी भेटते तर कोनाला भेटत नाही.एक पार्टी २ नसता ३ लग्न वाजवते. आम्हच्या गल्लीत ईतकी ऊस्तुकता असते की सारे लहान मुल लोखंडी डबे,खोके,खपटे गळ्यात...

आण्णाभाऊ साठे यांच्या जयंतीनिमित्त..          [ अजुनही समजलाच नाही ] मी गावातुन रोज बसने कॉलेजला ये जा करायचो.गावापासुन देगलुर हे १८ की.मी  आहे.देगलुरला माझी आत्या असते म्हणुन मी रोज तीच्या घरी जायाचो. तीन वर्षापुर्वी १ ऑगष्ट २०१४ रोजी मी साठे जयंतीला  आत्याच्या घरी गेलो होतो.कारण गावातील जयंत्या काही दीवसानंतर असतात.मी गल्लीत गेलो जयंतीची तयार्या चालु होत्या.थोडावेळ थांबुन मी घराकडे निघालो.पलंगावर बसुन जेवन करत होतो.आत्या आगोदरच समोर बसुन होती.हा सगळा सणासारखा जल्लोष दरवर्षी पाहुन तीन एक मला प्रश्न विचारल   खरच तो प्रश्न विचारात पाडणारा होता. बाबासाहेब आणि आण्णाभाऊ साठे यांच्या घरात अडकवलेल्या फोटोना पाहत आत्या म्हनाली “मनोज हे जिवंत आहेत की मेलेत. आता हे कुठे राहतात” मी तर तिथे हासलोच आणि थोड्या वेळाने ऊत्तर दीलो “ते ईथे नाहीत ते मेलेत पण आपण हे जे चांगल जिवन जगतोय त्याच्याचमुळे.आता मी शिकत आहे ते बाबासाहेबा मुळे म्हणुन आपण त्यांची जयंती साजरी करतो” आत्यान विचारलेला प्रश्न ऐकुन माणुस हासतोच मीही हासलो पण तीच्यावर नाही.जे दहा पंधरा वर्षा...